Język ciała posługuje się sygnałami zarówno nabytymi, jak i wrodzonymi. Dla przykładu uśmiech jest stałym elementem natury ludzkiej sygnalizującym przyjemność, przyjazne nastawienie i brak agresji. Desmond Morris, zoolog i autor dobrze znany ze swoich książek i programów telewizyjnych poświęconych zachowaniom zwierząt, uważa, że uśmiech wywodzi się z gestów pojednawczych u zwierząt i w związku z tym może także zawierać element lęku, jak w wypadku śmiechu nerwowego. Niemowlęta nie muszą uczyć się uśmiechać. Dzieci głuchonieme uśmiechają się w taki sam sposób, jak niemowlęta w pełni sprawne. Prawdziwy uśmiech pojawia się u wszystkich dzieci około szóstego tygodnia życia, jako reakcja na bodźce społeczne częściej niż gastryczne. Podobnie płacz jest reakcją wrodzoną, wyraźnie rozpoznawalną, okazywaną przez wszystkie dzieci, także głuchonieme. Niemniej uczymy się zaakceptowanych kulturowo form, kiedy i gdzie możemy te reakcje okazywać. W kulturze zachodniej dziewczynkom zezwala się płakać częściej niż chłopcom.